من چند روزی سفر بودم  نتونستم آپ کنم خوشحالم دوباره بر گشتم پیشتون

بازم منتظر یادگارتون هستم

                                                         قربان شما مهرزاد

                                                                                                مواظب خودتون باشین

از اینکه حرفهای دل منو میخونین ممنونم

شما هم اگه حرفی توی دلتونه ودوست دارین تو وبلاگ خودتون(یادگار عشق) باشه برام

بفرستین حتما واستون ثبتش میکنم

 ایشالا بتونم حرف دل شما رو هم اینجا ببینم

                                                      مواظب خودتون باشین

                                                                                 قربان شما مهرزاد

                          همه اندیشه ام اندیشه اوست

نمی بینم به غیر از دوست اینجا

                         خدایا این منم یا اوست اینجا

              این هم شعر مورد علاقه مینا خانوم که به من لطف داشتن

                                    اینم شعر مورد علاقه عسل خانوم که به من لطف داشتن

ایشالا هر جایی که هستین خوب باشین و مثل همیشه یادگارهای خوبی از عشقتون داشته باشین

منتظر نظرات شما هستم تورو خدا عیبهای کارمو به من بگین قول میدم برطرف کنم

اگه چیزی دوست دارین هم بگین سعی میکنم از علایق شما بیشتر بنویسم

      منتظرتون هستم

                                                مواظب خودتون باشین

                                                                                               قربان شما مهرزاد

دلم ... خانه ی سياهی ها را نورانی کرد با قدومش ... مينويسم از عشق ...

از تو ای چيزی که به درون قلبم آمدی شدی همدم و مونس دل تنهايم ...

مينويسم از تو ... از تويی که عشقت آتش به جانم زد ... مينويسم از تويی که

عاشقم کردی و با دستان پر مهرت مرا به شهر آرزوها بردی و اينکه در بهت و

ناباوری تنهايم گذاشته ای ... مينويسم از اشک هايت ... از بوسه هايت ... از

به آغوش کشيدن هايت ... آری با تمام قدرت مينويسم ... مينويسم دوستت

دارم ... مينويسم از خودم ... از قلب بيمارم و از چشمان گريان و دل نشسته

به انتظارم... مينويسم از سرنوشت و تقدير بی رحم و نامرد اين دنيايم ...

مينويسم از درد دوری تو ... مينويسم از درد انتظار تو ... مينويسم از دوست

داشتن تو ... مينويسم از عشق تو ... مينويسم با دستانی لرزان ... با همين

قلم روان ... مينويسم  عاشقت هستم ... مينويسم ديوونه ی عشق تو

هستم ... مينويسم پروردگارم من عشقمو میپرستم ... مينويسم از تو ای

مادر سنگ صبورم ... مينويسم از تو ای پدر کوه تحمل درد های من مينويسم

از همه و همه ... که شاهد زجر من هستند  ... نميدانم تا کی زنده ام ... تا

کی قرار است در اين دنيای بی رحم باشم اما پروردگارم تا هر وقت قرار

است جسمم و روحم در اين دنيا باشد ميخواهم تموم وجودم... تقديم به

عشق نازنينم باشد .

  من باید از این قفس جدا بشم

                                  خدایا کمکم کن

 تويي فانوس زيبايش..

اگر آينه يك دنياست..

تويي معناي دنيايش

 تو يعني دسته‌اي گل را....

ز آن سوي افق چيدن

تو يعني پاكي باران....

تو يعني لذت ديدن...

تو يعني يك شقايق را ...

 به يك پروانه بخشيدن...

تو يعني از سحر تا شب به زيبايي درخشيدن..

تو يعني يك كبوتر را

 ز تنهايي رها كردن...

خداي آسمان‌ها را... به آرامي صدا كردن...

تو يعني مثل نيلوفر هميشه مهربان بودن..

 تو يعني باغي از مريم...

 تو يعني كهكشان بودن....

تو يعني چتري از احساس براي قلب باراني

 تو يعني پيك آزادي....

 براي روح زنداني...

 تو يعني در زمستان‌ها... به فكر پونه افتادن.

تو يعني روح باران را...متين و ساده بوسيدن...

و يا در پاسخ يك لطف... به روي غنچه خنديدن...

 اگرچه دوري از اينجا...تو يعني اوج زيبايي...

كنارم هستي و هر شب ... به خوابم باز مي‌آيي...

که آزرده دلی خفته در این خلوت خاموش

و آنجا بنویسید:

که او زاده غم بوده و غمهای جهان گشتند فراموش!

                                تو همون حس غریبی که همیشه با منی

                                  تو بهونه هر عاشق واسه زنده بودنی

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                                  عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعنی

منو ببخش اكه بهت خيلي مي گم دوست دارم

 منو ببخش اگه برات سبد سبد گل ميارم

اگه تو رو روست دارم خيلي زياد منو ببخش

اگه تويي اون كه فقط دلم مي خواد منو ببخش

منو ببخش اگه واسه چشمايه تو خيلي كمم

  تو يه فرشته يي اگه فقط من يه آدمم

 منو ببخش اگه برات ميميرمو زنده مي شم اگه با ديوونگيام پيشه تو شرمنده مي شم

 منو ببخش اگه همش ميسپرمت دست خدا

اگه پيشه غريبه ها به جاي تو مي گم شما

منو ببخش من نمي خوام تو رو به ماه نشون بدم نشونيتو نه به شبو نه دسته آسمون بدم

.منو ببخش اگه مي خوام تو رو فقط واسه خودم

ببخش اگه كمم ولي زيادي عاشقت شدم

به خاطر عشق است که به دنیا با بی اعتنایی می نگرم و ابعاد دیگری را می یابم.

به خاطر عشق است که دنیا را زیبا می بینم و زیبایی را می پرستم.

به خاطر عشق است که خدا را حس می کنم و او را می پرستم

و حیات و هستی خود را تقدیمش می کنم.

                                                                                                                                                                              شهید چمران

و من عاشق بی کس به کجا خواهم رفت ؟

به کدامین منزل ؟

به کدامین صحرا ؟

دردِ من دردِ عجیبی است

فراقِ ابدی باید کرد

و برفت

عجبا گرنبود هیچ کشش از معشوق

من به تنهایی خود خواهم مُرد

و دریغا که رضایت همة خواسته ام

و همه ، مهر تو از ازل به یاقوت دلم

من همیشه یک سخن در دل خود نوشته ام :

که اگر خواسته ات ماندن هست من بماندم و اگر رفتن هست من برفتم

تقدیم به آنان که رضای معشوق شرط رضایت آن ها است

                                                                             مهرزاد